به گزارش خبرنگار پایگاه خبری، یک اندیشکده آمریکایی در گزارشی جدید به این موضوع اشاره می‌کند که تعداد فزاینده‌ای از سیاستگذاران آمریکایی خواستار ایجاد یک ائتلاف بزرگ به رهبری ایالات متحده در آسیا علیه چین هستند، اما متحدان اصلی واشنگتن در این منطقه تمایلی به پیوستن به این ائتلاف ندارند. این اندیشکده که «مؤسسه کشورداری مسئولانه کویینسی» نام دارد، در مقاله خود بیان می‌کند که ژاپن، کره‌جنوبی، فیلیپین و استرالیا قرار است هسته اصلی این ائتلاف را تشکیل دهند و هدف اصلی آن جلوگیری از حمله احتمالی چین به تایوان خواهد بود. مقاله همچنین تأکید می‌کند که «راهبرد امنیت ملی» جدید دولت «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور پیشین آمریکا به‌طور صریح از این طرح حمایت کرده است.

با این حال، کویینسی توضیح می‌دهد که مشکل اصلی این طرح این است که متحدان آسیایی آمریکا حمایت یکپارچه‌ای از آن نشان نمی‌دهند. ژاپن تا حدی به دیدگاه واشنگتن نزدیک شده و نخست‌وزیر جدید این کشور به‌طور تلویحی اعلام کرده که ممکن است توکیو در صورت حمله چین به تایوان، مداخله نظامی کند. اما با وجود این اظهارات، افکار عمومی ژاپن هنوز نسبت به مشارکت در دفاع از تایوان مردد است. کویینسی همچنین اشاره می‌کند که استرالیا و فیلیپین در مقایسه با دیگر متحدان آمادگی بیشتری برای همکاری نشان می‌دهند، اما این همکاری عمدتاً در قالب دفاع از قلمرو خود یا ارائه حمایت‌های غیررزمی تعریف می‌شود. افکار عمومی در استرالیا نیز به شدت نسبت به آمریکا بی‌اعتماد است؛ به‌ویژه در دوره ریاست‌جمهوری ترامپ. این اختلافات نشان می‌دهد که ائتلاف مورد نظر واشنگتن از انسجام لازم برخوردار نیست.

به نوشته کویینسی، کره‌جنوبی بیش از سایر متحدان آمریکا در این منطقه نسبت به پیوستن به یک ائتلاف علیه چین بی‌میل است. دولت‌های مختلف در کره‌جنوبی تلاش کرده‌اند تا جایگاه خود را با احتیاط بین واشنگتن و پکن تنظیم کنند. با وجود حمایت گسترده افکار عمومی کره‌جنوبی از اتحاد سئول با واشنگتن و افزایش دیدگاه‌های منفی نسبت به چین، مردم کره‌جنوبی همچنان خواهان حفظ «تعادل دیپلماتیک» بین آمریکا و چین هستند و از جانبداری آشکار از واشنگتن پرهیز می‌کنند. کویینسی سپس به جزئیات دیدار هیئت کویینسی با مقام‌های پیشین و فعلی کره‌جنوبی، اندیشکده‌ها، دانشگاهیان، تحلیل‌گران ریسک و خبرنگاران در سئول می‌پردازد. این افراد اگرچه قدرت و نفوذ رو به رشد چین را یک «چالش بلندمدت» ارزیابی می‌کنند، اما در مواجهه با چین یا مشارکت در ائتلافی نظامی به‌ویژه در مورد تایوان بسیار محتاط هستند. آنان به‌طور مکرر تأکید کرده‌اند که کره‌جنوبی باید از گرفتار شدن در انتخابی دشوار میان پکن و واشنگتن اجتناب کند.

اندیشکده آمریکایی برای توضیح این رویکرد محافظه‌کارانه به چند دلیل اشاره می‌کند: وابستگی اقتصادی گسترده به چین، کاهش اعتماد به اعتبار آمریکا پس از روی کار آمدن ترامپ، بی‌میلی افکار عمومی کره‌جنوبی به تایوان و نگرانی از اینکه مداخله در بحران تایوان می‌تواند شبه‌جزیره کره را بی‌ثبات کرده یا موجب تحریک کره‌شمالی شود. کویینسی تأکید می‌کند که افکار عمومی کره‌جنوبی «تقریباً هیچ تمایلی» به ورود به جنگ با چین بر سر تایوان ندارد و انتظار دارد آمریکا این مسئله را با خویشتنداری بیشتری مدیریت کند.

بخش مهم دیگری از مقاله به بحث «انعطاف‌پذیری راهبردی» می‌پردازد؛ یعنی سیاستی که تعیین می‌کند نیروهای آمریکایی مستقر در کره تا چه حد می‌توانند در ماموریت‌های خارج از شبه‌جزیره مشارکت کنند؛ از جمله در تایوان. این گزارش توضیح می‌دهد که سئول در سال ۲۰۰۶ در برابر فشارهای شدید واشنگتن پذیرفت که نیروهای آمریکایی می‌توانند در شرایط خاص در بحران‌های منطقه‌ای نقش‌آفرینی کنند، اما تنها به شرطی که امنیت کره‌جنوبی به خطر نیفتد و با اراده مردم این کشور مغایرت نداشته باشد. مقاله اشاره می‌کند که حتی با وجود بیانیه‌های سه‌جانبه اخیر میان آمریکا، کره‌جنوبی و ژاپن درباره «صلح و ثبات در تنگه تایوان»، سئول همچنان از ارائه هرگونه توضیح روشن درخصوص نحوه واکنش خود در صورت بروز جنگ احتمالی در تایوان خودداری کرده است.

به نوشته این اندیشکده، بخشی از نگرانی‌ها مربوط به این است که آیا آمریکا از کره‌جنوبی انتظار «حمایت پشتیبانی» یا اعزام دارایی‌های هوایی از خاک کره به سمت تایوان را خواهد داشت و اینکه آیا چنین اقدامی چین را به حمله به پایگاه‌های آمریکا در کره تحریک می‌کند یا خیر؟ کویینسی نتیجه می‌گیرد که اختلاف‌نظر، ابهام و تردیدهای عمیق کره‌جنوبی نشان می‌دهد طرح واشنگتن برای ایجاد یک ائتلاف بزرگ ضدچین در آینده نزدیک به واقعیت نخواهد پیوست و واشنگتن باید به‌جای اتکا به بازدارندگی صرف، به راهکارهای دیپلماتیک برای کاهش احتمال درگیری با چین بیندیشد. اندیشکده آمریکایی در پایان احتمال تشکیل چنین ائتلافی را «غیرواقع‌بینانه» توصیف کرده و می‌نویسد: «بهتر است واشنگتن از ترویج یک ائتلاف عظیم علیه چین دست بردارد.»